Blog KOLEKCJA24.pl

Pulpet i Schaars

Za oknem ładna pogoda, ale napiszę o wydarzeniu, któremu towarzyszył śnieg i wielogodzinne marznięcie. Na blogu w sumie niewiele się dzieje, postanowiłem więc napisać trochę dłuższą notkę.
Po dwumiesięcznym oczekiwaniu nadszedł dzień 14 lutego-czyli walentynki, ale zapewne większość kolekcjonerów wybierających się tego dnia do Warszawy słysząc tą datę nie miała na myśli Dnia Świętego Walentego, ale klub z miasta położonego u wybrzeży Atlantyku- Sporting Lizbona ! Rywal Warszawskiej Legii miał przylecieć tego dnia o 20:30.

Nie będę pisał o której wstałem, kiedy otworzyłem lodówkę, spakowałem plecak czy byłem w kiblu, załóżmy, że już powiedziałem to wszystko, niczym Russell Crowe grający Johna Nasha w filmie ,,Piękny Umysł”, w scenie z blondynką siedzącą przy barze. Pewnie kojarzycie.

Do Warszawy na poprzednie zbiory Hapoelu, Rapidu czy PSV wybierałem się autostopem, nie inaczej tyło tym razem. Nie dość że szybko, za darmo, to jeszcze można porozmawiać z ciekawymi ludźmi a przy okazji nabrać małego doświadczenia, bowiem w wakacje zamierzam wybrać się w zagraniczną trasę.
Szybko dotarłem na wylotówkę do stolicy, na moją stałą ,,miejscówkę”, wyciągnąłem kciuk, kartkę z napisem ,,Warszawa” i trzeci samochód który mnie mijał zatrzymał się. Na tej trasie to standard, łatwo się łapie, gorzej z drogą powrotną.

Kierowca który w nim jechał był absolwentem robotyki, więc ciekawie opowiadał o tejże dziedzinie, widać było, że znał się na tym fachu. I ogólnie poruszaliśmy różne kwestie, czas szybko nam zleciał, on jechał do jakiegoś innego miasta, więc wysiadłem a on życzył mi powodzenia w zbieraniu autografów. Miałem wtedy około 80 kilometrów do celu, powtórnie wyciągnąłem kartkę i po minucie zatrzymuje się auto. W środku młody koleś w okularach, który, jak się potem okazuje, jest maniakiem motoryzacji, w szczególności motorów, o których opowiada mi w najmniejszych detalach- zaczynając od tych powszechnie wiadomych, poprzez specjalny ubiór, a na drobniutkich częściach kończąc. Ja również dzielę się wiedzą na temat autografów. Podwiózł mnie do samej Warszawy.

Było jeszcze dużo czasu do przylotu zielono-białych, połaziłem więc trochę po mieście, nagle na przystanku naprzeciw hotelu Marriott zaobserwowałem znane mi sylwetki Grześka, Mateusza i Pulpeta, czyli forumowego diablika_19, mata92 i, wiadomo, pulpeta. Czekali na autobus jadący na lotnisko, więc również dołączyłem. Dotarliśmy na miejsce, gdzie był już Krystian, który ma taki sam nick również na forumku. Było jeszcze sporo czasu do przyjazdu drużyny z Lizbony, ale lepiej wcześniej przybyć niż na ostatnią chwilę. Wraz z upływem czasu pojawiają się kolejni kolekcjonerzy, zarówno starsi jak i nieco młodsi, w momencie kulminacyjnym na lotnisku było bodajże czternastu adeptów zbierania podpisów. Pojawia się informacja- przylecą godzinę później, można się było tego spodziewać.

Około 20 minut przed przylotem większość łowców podpisów czeka już przed wyjściem z terminalu, przy okazji media z Portugalii jak i również te lokalne robią zdjęcia i nagrywają filmy z udziałem niektórych kolekcjonerów. Jeden z nich nawet daje maila portugalskiemu dziennikarzowi, żeby wysłał zdjęcia, ale na dzień dzisiejszy z tego co wiem Grzesiek ich nie dostał.
Wylądowali. Wszyscy czekają na pojawienie się piłkarzy, niecierpliwie spoglądając na wyjście, w międzyczasie doszła grupka kibiców Sportingu. Robi się trochę tłoczno- kolekcjonerzy, media, kibice …
Wreszcie są ! Pierwszy zauważony to Anderson Polga- Mistrz Świata 2002, u którego boku momentalnie pojawia się grupa kolekcjonerów, co można zauważyć na tym filmie : http://www.orange.pl/kid,…awie,video.html
Ja jednak odpuszczam Brazylijczyka, wyłapując wzrokiem jakiegoś innego ciekawego grajka. Jest Fernandez ! Był on moim głównym celem – w końcu uczestnik ostatnich MŚ, dodatkowo ma sporo meczów w kadrze. Momentalnie do niego podbiegam a on podpisuje mi pięć zdjęć. Szukam kolejnych, ale większość już przeszła do autokaru bądź zaraz do niego wejdzie. O, Sa Pinto ! Podchodzę do niego, lecz słyszę informację zwrotną w postaci ,,in hotel”. Dobra, co się odwlecze, to nie uciecze. Z perspektywy czasu wyszło jednak to drugie.
Inni kolekcjonerzy również nie próżnowali- wpadały podpisy Schaarsa, Polgi, Carrillo, Rinaudo, Pereiry, Ribasa, niektórzy mieli również Sa Pinto. Na lotnisku bezwzględnym królem polowania okazał się, jak na zawodowego kolekcjonera przystało, Pulpet, który zdobył autografy bodaj od pięciu piłkarzy. Większość zdobyła podpisy w przedziale 1-2, ja zadowoliłem się zaledwie Fernandezem, którego wyłapało także kilka innych osób.
Sporting pojechał do hotelu, niektórzy kolekcjonerzy uznali że na dziś już dość, inni mieli jeszcze nadzieję na złapanie czegoś w ,,Sheratonie”.Pojechaliśmy więc, wespół z Mateqim, do owego hotelu, na miejscu było już kilku innych kolekcjonerów, min. Pulpet. Siedzieliśmy w ciszy z nadzieją, że wkrótce pojawi się jakiś kopacz ,,Lwów”.
Piłkarzy co prawda nie ujrzelismy, był za to Sa Pinto wespół ze swoim towarzyszem, który, jak się wkróce okaże, nie odstępował go na krok. ,,Tommorow”- pada odpowiedź. Cóż, to w sumie nie ma co już tu siedzieć, zwijamy się.
Nagle pojawia się Pulpet, który na chwilę zniknął, z informacją, że niedaleko nas siedzi Stanisław Tym wraz z Markiem Kondratem. Nie kolekcjonuję podpisów aktorów, ale w sumie można wziąć, podchodzimy więc wraz z Mateqim do ich stolika i grzecznie prosimy o podpisy. Pan Stanisław, bardzo sympatyczny, daje autograf wraz z dedykacją oraz dopisuje walentynkową datę, Pan Marek z kolei też spełnia prośbę- podpis z dedykacją, lecz bez takiego entuzjazmu jak jego kolega z branży. Chcieliśmy również zdjęcia, jednak, czego można się było spodziewać, odmówili agumentując, iż jest zbyt późno (było bodajże ok. 23). Ponadto było widać, że przy herbatce i ciastkach to oni nie siedzieli. Aktorom życzymy miłego wieczoru, chwilę jeszce stoimy w hotelu, w międzyczasie oni wychodzą, po czym rozjeżdżamy się w swoje strony- kolekcjonerzy z Warszawy i okolic do domów, Pulpet do kolegi, ja z Mateqim na … lotnisko, gdzie od biedy udaje nam się tam zaspokoić potrzeby snu. Przedtem jednak, będąc już w centrum, spóźniamy się na autobus. Kolejny, tym razem już nocny, był dopiero za 40 minut, więc postanowiliśmy w międzyczasie trochę pochodzić, by nie stać na mrozie. Idziemy przez jedno z podziemnych przejść, naprzeciw nas idzie … Tracz w Plebanii wespół z jakimś kolegą. Minęliśmy go, odwracam się i mówię do Mateqiego : ,,O ku..a, poszedł ten aktor co grał Tracza w Plabanii!”. Ten za nim pobiegł i wziął autograf. A, to też sobie wezmę. Pan Dariusz Kowalski, bo tak się nazywa ten aktor, nachylił się nad blatem od kiosku i złożył podpis z dedykacją. Odmówił zdjęcia, przedstawiając podobny argument co panowie Tym i Kondrat- zbyt późno (a było już chyba przed 1:00), więc podziękowaliśmy i udaliśmy się na autobus na lotnisko tym razem zdążając. Pierwszy dzień zbierania autografów dla Nas już się skończył.

Pulpet, Mateqi, prezydent Łotwy

Nazajutrz, lekko po siódmej jesteśmy już w ,,Sheratonie”. Siadamy w fotelach i czekamy, w międzyczasie poczytując jakieś gazety. Za jakiś czas w hotelu zjawiają się Smuda wraz z Tomaszem Rząsą. W ogóle się ich nie spodziewaliśmy, kartkuję więc szybko ,,Piłkę Nożną” z nadzieją, że może jest w niej jakieś zdjęcie selekcjonera. Mam ! Czekamy aż panowie załatwią sprawy przy recepcji a następnie prosimy o autografy oraz o zrobienie zdjęć. Reakcja trenera : ,,Wy to chłopaki chyba w ogóle nie śpicie!”. Mateqi zbiera zarówno Smudę jak i byłego gracza min. Feyenoordu, ja biorę tylko tego pierwszego, bowiem podpis Pana Tomka miałem już z wymiany. To właśnie wtedy selekcjoner złożył mi sygnaturkę z dedykacją ,,Dla Adryjana” i dodatkowo zasnął na zdjęciu. Oni wsiedli do windy, my wracamy na miejsce i czekamy na dalszy rozwój sytuacji. Chwilę potem dołącza do nas Pulpet. Następnie widzimy, jak po hotelu przechadza się 2-3 ludzi ze sztabu Sportingu, w tym koleś ,,od Sa Pinto”, który zaczepia na nas swój wzrok a nastepnie idzie w kierunku pracownika hotelu. To oznaczać mogło tylko jedno : długo tyłka w fotelach już nie pogrzejemy. Tak też się dzieje, chwilę potem jesteśmy już na zawnątrz pięciogwiazdkowca. Byśmy nie czuli się samotni, to towarzyszy nam chłód i śnieg.
Po jakimś czasie Pulpet rzuca, iż można się przejść pod ,,Dzień Dobry TVN” bo tutaj i tak nic nie będzie. Udajemy się tam, na miejscu spotykamy min. Annę Marię Wesołowską, Iwonę Guzowską, Dorotę Wellmann oraz Muńka Staszczyka, którego ja akurat nie spotkałem, bowiem udałem się wtedy pod hotel Sportingu, aby zobaczyć czy coś się dzieje. Wewnątrz budynku TVN-u był także Jacyków, Mateqi chciał nawet zrobić sobie z nim zdjęcie, ale wybiłem mu to z głowy i poszliśmy we dwóch na pocztę. Wracając znów postanowiliśmy zahaczyć o TVN, chwilę postaliśmy i ruszyliśmy znów pod hotel lizbończyków. Nieopodal niego spotkaliśmy kolekcjonera, którego nie znałem, znał go za to Mateqi przy okazji zbierania Włochów we Wrocławiu. Był to forumowy Gaucho, zwany dalej Bartkiem. Trochę postaliśmy przed hotelem, pogoda nie uległa poprawie, postanowiliśmy więc znów wejść do środka, tym razem bocznymi drzwiami. Usiedliśmy przy nierzucającym się w oczy stoliku i czekaliśmy, bo tylko to nam pozostało w tej sytuacji. Za jakiś czas obok nas przeszedł Sa Pinto wraz z, a jakże, swoim ochroniarzem. Poszli na zewnątrz zapalić papierosa, na dodatek wyszli bocznymi drzwiami, więc jest szansa na zdobycie autografu nie rzucając się w oczy. Poszedłem na razie sam, wyszedłem na zewnątrz i zapytałem się o podpis, ale usłyszałem chóralne ,,After, after dinner”.
Kur.., to tylko kilka sekund, ja miałbym autograf a on pieprzony spokój z mojej strony. Jednak nie podpisał, więc pozostaje mi nic innego jak truć mu dupę o autograf przy następnej okazji. Wracam więc do stolika i relacjonuję kolegom co i jak. Sa Pinto wraz z tym fagasem wracają tam skąd przyszli, w międzyczasie przez chwilę widzimy z daleka trzech piłkarzy, który odmówili podpisów jednemu z kolekcjonerów (nie wiedzieliśmy kto to, widać było tylko jego ręce) i szybko wbiegli na górę. Jednym z nich był Oguchi Onyewu. Po jakimś czasie jakiś koleś pod krawatem podchodzi do nas i nawiązujemy następujący dialog : (K)- krawat, (3)- my
K: Panowie, czy jesteście goścmi hotelu bądź korzystacie z jego usług ?
3: Nie, czekamy na jednego z piłkarzy, który wczoraj wziął nasze zdjęcia i prosił, abyśmy dziś tutaj przyszli po ich odebranie. (jakaś tam bajka na szybko)
K: W takim razie proszę o natychmiastowe opuszczenie hotelu (ledwo zdążyliśmy podnieść dupska a on dodał), WZYWAM OCHRONĘ !
Wyciągnął któtkofalówkę, walkietalkie czy inne cholerstwo i zawiadomił ochroniarza. W międzyczasie my udaliśmy się do wyjścia, jednak nie przekraczaliśmy go, staliśmy w przedsionku, bo po co wychodzić skoro zimno , jeszcze się zdążymy namarznąć. Pojawia się pewien ochroniarz i prosi, abyśmy opuścili budynek. Rad, nierad, musieliśmy przyjąc niesympatyczną sentencję z aprobatą. Owy ochroniarz, przy okazji zbierania Sportingu miał jedynie epizodzik, za to odegra jedną z głównych ról drugoplanowych, gdy Portugalia będzie gościć w tym hotelu, a on sam będzie największym oponentem kolekcjonerów.
Stoimy więc na zewnątrz aż do momentu, gdy piłkarze Sportingu pojadą na trening. W międzyczasie zdążyło się oczywiście ściemnić, a my stojąc na tym zimnie mogliśmy się poczuć jak mrożone truskawki, pierogi czy inne zapiekanki.
Pojawia się Grzesiek, Pulpet i jeden z kolekcjonerów ze stolicy trzymając w rękach torby z logiem NIVEA i mówiąc, że w Warszawie jest Ronald de Boer, który przyjechał promować jakąś inicjatywę dla dzieci. Pokazują autografy i zdjęcia zrobione z długoletnim piłkarzem min. Ajaxu. Wszystko dzięki Grześkowi, czyli forumowemu Diablikowi, który miał akredytację dziennikarską.
Im bliżej do treningu Portugalczyków, tym pojawia się coraz więcej zbieraczy. W końcu liczba staje na piętnastu głowach. Pośród zebranych rozchodzi się informacja, że w sztabie ,,Lwów” znajduje się były piłkarz Beto, uczestnik MŚ 2002 oraz EURO 2000 i 2004. Niedługo potem pojawia się on przed hotelem i bez problemu rozdaje autografy i pozuje do zdjęć. Kurde, żeby zawsze było tak lajtowo !
Do wyjazdu zielono-białych już minuty, więc coraz częściej patrzymy przez szybę i obcinamy co się dzieje wewnątrz hotelu. W międzyczasie przychodzi do kolekcjonerów jeden koleś ze sztabu i mówi, aby dać swobodnie przejść piłkarzom gdy będą wychodzić. Widać było, że autografy nie są mu w smak. Wrocił do środka, gdzie już się zbierali przyszli pogromcy Manchesteru City. W szeregach łówców autografów mobilizacja, ja nastawiałem się na zdobycie kogoś z kwartetu Onyewu-Schaars-Polga-Izmailov. Wychodzą szybkim tempem, udaje mi się wypałać tego ostatniego i Rosjanin sprawnym ruchem podpisuje zdjęcia. Zaraz po mnie autograf od Marata zgarnia jeszcze Pulpet i Rosjanin wchodzi do autokaru. Po wzięciu od niego podpisów gorączkowo rozglądam się za kolejnymi, ale jednym z nielicznych, który jeszcze nie siedział w autokarze był Stijn Schaars, który dał mi naprędce swój podpis jako ostatniemu i wszedł do środka.

Rodowity_Łomżanin i Rząsa

Każdy oznajmia kogo udało się złapać. Sporo osób ma Schaarsa, ja z Pulpetem Izmailova, któś tam złapał Pereirinhę a jeszcze innej osobie Oguchi Onyewu podpisał trzy zdjęcia, wszystkie z … dedykacjami. Pojechali na trening i wraz z ich powrotem oczekiwaliśmy na kolejne autografy, bo ich ilość była nieznaczna.
Przyjechali, ale wszystko spaliło na panewce po tym jak ten fagas ,,od Sa Pinto” zaczął ,,torować” drogę piłkarzom tak, aby oni jak najszybciej przeszli do hotelu a kolekcjonerzy mieli do nich jak najmniejszy dostęp. Nie wyglądało to ciekawie, niektórzy byli przez niego nawet odpychani. Udało się złapłać Joao Pereirę, którego podpis załatwił mi kiedyś Paweł Kieszek. Reprezentant Portugalii był bardzo w porządku, większości podpisał chociaż po jednej focie. Prawie udało się złapać Onyewu, ale gdy już odwrócił się aby podpisać zdjęcie podszedł feralny ochroniarz i wskazał jemu kierunek na wejście do hotelu. Amerykanin odrzekł ,,sorry” i wszedł do środka. Pulpet i Herki robili zdjęcia z piłkarzami, reszta usiłowała łapać autografy. Na koniec jeszcze Sa Pinto odmówił autografu po raz czwarty i było po zabawie. Wspomniany ochroniarz, który wszedł jako jeden z ostatnich, usłyszał jeszcze tekst od jednego ze starszych kolekcjonerów ,,Porto and Benfica ok, Sporting no”, odpowiedział w sposób adekwatny do swojego zachowania ,,Hate Benfica” i wszedł do środka.
Środa prawie za nami, każdy przemarźnięty, autografów mało, wtedy większości przychodziły na myśl jedynie słowa ,,Co ja pier….ny skur..el!” na myśli o sportingowym ochroniarzyku. Gdyby nie on, byłoby o niebo lepiej.
Tego wieczoru spotkaliśmy jeszcze kilka znanych osób- Bartosza Karwana, Tomasza Frankowskiego, Geslerową oraz nawet prezydenta Łotwy Andrisa Bērziņša, do który był bardziej przystępny niż Sa Pinto.
Akurat w 3-4 ogrzewaliśmy się w hotelu, gdy w strefie Lobby udało się zauważyć Cezarego Kosińskiego i Roberta Więckiewicza. Poszliśmy po autografy, obaj się podpisali z dedykacjami, Więckiewicz trochę widać że niechętnie, możwliwe, że nie podobało mu się że tam byliśmy. Podobno to on ,,doniósł” na nas ochronie, która przyszła po kilku minutach i wyprosiła nas z hotelu. Eh, ten Cuma. Po godzinie wychodzi wspomniany Więckiewicz a wraz z nim Agnieszka Holland i Juliusz Machulski. Kilka osób bierze autografy i robi zdjęcia. Szczególnie Pulpet był uradowany, że udało mu się zebrać podpis od polskiej reżyser. Mateqi nie odpuścił nawet wtedy, gdy Machulski siedział już w aucie na tylnim siedzeniu. Opłaciło się, bo autografy otrzymał.
Po czasie, nie mając już na co czekać, udałem się na lotnisko. Mateqi tym razem załatwił sobie nocleg u jakiś znajomych swoich rodziców. Zamiast niego na lotniskową nockę zdecydował się Bartek.

Dzień trzeci.
Budzę się rano i jadę pod hotel. Spotykam przed nim cały sztab Sportingu, w tym ochroniarza ,,od Sa Pinto”. A co tam, spytam się czemu robi takich niedostępnych z piłkarzy Sportingu, a zwłaszcza z Sa Pinto. Z jego strony lanie wody- a to trener jest zajęty, a to piłkarze muszą być skoncentrowani itd. Mówię mu więc, że inne drużyny, które tu przyjeżdżają to jakoś bez problemu podpisują, tylko teraz jest problem. Więc on odpowiedział mi, że o 17 będą wyjeżdżać na mecz i piłkarze będą tutaj. Odparłem, że mam nadzieję, iż mówi prawdę na co on zareagował pokazaniem kciuka i wszedł do hotelu.

Czekanie przed hotelem

Za jakiś czas pojawiają się dwaj kolekcjonerzy, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć kto, pewnie ktoś z trójki Pulpet-Gaucho-Mateqi. Stoimy chwilę, nic się nie dzieje, co można było przewidzieć, więc idziemy gdzieś połazić. Po drodze spotykamy Grześka, który mówi, że lepiej się zawrócić, bo dziś rano Emiliano Insua stał chwilę przed hotelem i w efekcie podpisał mu osiem zdjęć. Dobra, to zawracamy. Stoimy znów przed hotelem, nawet nie rozkminiamy, aby wejść do środka, wiadomo, jesteśmy persona non grata. Okazuje się, że rano mieli spacer dookoła hotelu, było tylko dwóch kolekcjonerów, którzy zebrali prawie wszystkich a ochroniarz tym razem nie robił kłopotu. No, pojawiła się nutka optymizmu.
Stoimy jakoś do do południa, po czym Mateqi z Gaucho udają się do jakiegoś sklepu, aby wywołać zdjęcia Beto, ja postanowiłem pojechać z Pulpetem na Chełmską.
Na miejscu, czekając ponad 20 minut, udaje się Łukaszowi zebrać podpis Jerzego Gudejko.
Wracamy pod hotel, okazało się, że Sa Pinto był na zewnątrz i podpisał jednej osobie sześć czy siedem zdjęć oraz dał się sfotografować. Kurde, to naprawdę był on ? Żeby dla wszystkich był taki miły.

Coraz bliżej meczu, na miejscu ta sama kolekcjonerska ekipa co zwykle. Stoimy na mrozie co jakiś czas chodząc do hotelowego kibla aby się ogrzać.
Jest już po siedemnastej, zaraz powinni wyjść, każdy niecierpliwy.
Nagle wychodzi na zewnątrz jakiś koleś, gość hotelu, możliwe że był Portugalczykiem. Macha pokazując gdzieś na bok. O co mu biega ?
Kur.. wychodzą bocznym wyjściem ! Każdy pokonuje 30 metrowy dystans, ale już musztarda po obiedzie, bo są w autokarze. Jednak nie wszyscy, bo wychodzi jeszcze Andre Santos, który mimo to daje szybko kilka autografów. Wcześniej był jeszcze Sa Pinto, ale odmawia po raz piąty, więc można wysunąć wniosek, że poprzednia akcja była tylko jednorazowym wyskokiem. Po całym dniu czekania wpadł tylko podpis Santosa, pięknie. Dobrze, że były to złe miłego początki, a właściwie to końce.
Pojechali na stadion, wiadomo już, iż po rozegraniu meczu nie będą wracać do hotelu, tylko od razu udadzą się na lotnisko. Kolekcjonerzy się rozchodzą, ja wraz z Mateqim i Bartkiem postanawiamy pójść do pubu Legii.
Uff, dobrze że już nie będzie trzeba wracać do tego pieprzonego hotelu, patrzeć na niego nie mogę ! Wychodzę z założenia, że nie tylko ja.
Czas pokazał, że było Nam dane stawić się przed nim raz jeszcze, przy okazji przyjazdu Portugalii, ale to już w II części napisze Wam Mateusz z Sieradza.

W pubie jestem sam, ponieważ moi towarzysze po kilku minutach opuścili go, czując się jakoś nieswojo. Jestem tam do 75 minuty, po czym wychodzę, aby zdążyć na ich odlot z lotniska. Stojąc na przystanku usłyszałem ryk radości- tak jest, pewnie Legia strzeliła bramkę na 2-1.
Na miejscu znów się skumaliśmy, pojawia się jeszcze kilka osób, razem jest Nas ośmiu. Przeważa głównie dyskusja o meczu, który ostatecznie zakończył się remisem 2-2.
Na hali odlotów pojawiają się kibice portugalskiej drużyny, ich sponsorzy, teraz niech przyjadą jeszcze piłkarze. Za jakiś czas pojawiają się i oni. Ale zaraz, ochroniarz znów robi jakieś chore jazdy ! Konsternacja- wszyscy piłkarze stoją trzy metry przed nami, my patrzymy się na nich, oni na nas, ale nie możemy brać podpisów bo jest ten zaborczy typek w dresie Sportingu. Pulpet próbuje coś wskórać, wołając dyskretnie ,,Marat, Marat” i pokazując na zdjęcia. Izmailov nie reaguje, jest jak robot, jakiś otępiały, albo jakby dostał obuchem po głowie. To samo Daniel Carrico, którego też staram się wołać, ale bezskutecznie. Oni naprawdę muszą respektować tego ochroniarza !
Dobra, coś się dzieję, bo ruszają w stronę odpraw. O, i nawet wreszcie można brać autografy ! Od razu dopadam oczywiście Onyewu, który podpisuje tylko jedno zdjęcie, ale i tak jestem zadowolony, wreszcie tyle czasu nie poszło na marne, może coś z tego będzie. Dalej łapię Pereirinhę, który podpisuje dwa zdjęcia. Potem to już każdy zbierał lajtowo, bo wszyscy piłkarze stali w kolejce, wszyscy podpisują wszystko, jedynie Polga podpisał tylko jedną fotografię. Van Wolfswinkel komentuje moją czapkę, mówiąc że była ,,very funny”, grupa z Ameryki Południowej- Insua, Rinaudo, Rubio- bardzo pozytywni kolesie. Krążyło się od jednego do drugiego z myślą, WRESZCIE KUR.. !
Mam już prawie wszystkich, może bym tak porobił zdjęcia ?! Wyjmuję telefon …
No pięknie, rozładowany ! Dobrze że znalazło się kilku miłosiernych i zrobiło mi zdjęcia z Fernandezem, Rui Patricio, Joao Pererią i Andre Santosem (chociaż dwóch ostatnich zdjęć jeszcze nawet nie widziałem). Oguchi Onyewu podpisuje mi jeszcze jedno zdjęcie, tym razem z dedykacją. Brakuje mi tylko Ribasa, Marcelo Boecka oraz oczywiście Sa Pinto.
Patrzę- trener stoi przez nikogo niepokojony, oczywiście z ochroniarzem. Może tym razem podpisze … Sa Pinto nie odezwał się ani słowem, jedynie ochroniarz powtarzał jak z automatu ,, no,no,no”, potem jeszcze próbował mi zamknąć album, więc postanowiłem dać sobie spokój, chrzanić go! Od tego pory nie darzę trenera Sportingu sympatią. Nie dlatego, że w ogóle nie podpisał, ale dlatego że w kółko zwodził, mówiąc „in hotel”, ” after dinner”, „after training”. Szkoda, że nie powiedział „in Lisbon” .Mógł od razu wypalić, że nie podpisze w ogóle, przyjęłoby się to z aprobatą a jemu nikt nie zawracałby czterech liter.
Do zebrania został jeszcze wspomniani Ribas, Boeck a także Schaars, którego miałem jeszcze dwa zdjęcia. Jednak okazało się, że szybko znikł z pola widzenia, podobnie jak i Urugwajczyk oraz Brazylijczyk. Zresztą, Boecka chyba nikt nie miał. Za to Ribasa udało mi się załatwić od Matequi’ego, w zamian dostał Ricky’ego.
No, to chyba tyle. Koniec wieńczy dzieło- mamy autografy. Na koniec jeszcze daliśmy brawa stojącym w kolejce piłkarzom i poszliśmy. Pożegnaliśmy się z resztą kolekcjonerów i we trzech (wraz z Gaucho i Mateqi’m) usiedliśmy w jakimś spokojnym miejscu z przeświadczeniem i satysfakcją, że się opłacało tyle czekać. Długo rozmawialiśmy, potem każdy zasnął z myślą, że jutro nie będzie trzeba już oglądać drzwi hotelu na S.
Chłopaki bardzo wcześnie mieli pociągi, więc gdy obudziłem się rano o szóstej, byłem sam.
Pojechałem na wylotówkę i niedługo potem złapałem stopa od razu do Łomży.

Po kolejne autografy pojechałem gdy Portugalia przyjechała do stolicy. To również były ciężkie dni, ale pisanie tego to już nie moja brożka.

Wpis nie był górnych lotów, ale mam nadzieję, że nie był nudny oraz iż nie zapomniałem żadnej anegdotki.

Autorem wpisu jest Rodowity_Łomżanin