Kiedy zacząłem interesować się pamiątkami piłkarskimi? Ciężko określić. Na pewno jednak zbiegło się to w czasie z rozpoczęciem fascynacji piłką nożną. Rok 1996? Być może 1997. Nie wiem, ilu polskich piłkarzy wtedy znałem, ale zbierałem naklejki do albumu z ligowcami. I chyba nawet udało się go w znacznym stopniu wypełnić. Przenieśmy się kilkanaście miesięcy do przodu: pierwsza poważna impreza – mundial we Francji, pierwsi idole – Carlos Valderrama, Alberto Garcia Aspe, Emmanuel Petit. Wtedy też dostałem pierwszy list związany z kolekcjonerstwem – zamówione naklejki z firmy Panini. Pamiętam, że mocno się rozczarowałem, bo zamiast podobizny dwóch Jamajczyków wysłali mi herb nigeryjskiej federacji i nie mogłem przez to skompletować całego albumu.
Nieco później przyszedł czas na bilety. To z kolei wiąże się z rozpoczęciem aktywnego kibicowania Widzewowi. Pierwszy mecz pamiętam jak dziś – 17 maja 2000, przeciwnikiem Wisła (wtedy Petro) Płock, wynik 4:3. Zwycięską bramkę strzelił w doliczonym czasie Litwin Artur Stesko. Bilet schowałem gdzieś do szuflady, później przyszły kolejne… i pomyślałem, że fajnie byłoby zacząć je zbierać. Odkryłem też sławną stronę 277 w telegazecie. Pierwsze wymiany i kolekcja zaczęła się rozrastać. Przy biletach trwałem dość długo – mniej więcej 4-5 lat, oczywiście z przeróżnymi przerwami. Czy udało się wtedy zebrać coś ciekawego? Nie pamiętam, ale z perspektywy czasu wątpię. Najcenniejszym okazem był chyba bilet z meczu reprezentacji olimpijskich Polska – ZSRR z 1957 (albo 1967) roku, który obecnie można dorwać za kilka złotych.
Kolejny ważny punkt – założenie Internetu, bodajże 2003 rok. Zarejestrowałem się na forum tygodnika „Piłka nożna” i od razu nawiązałem wiele kolekcjonerskich znajomości. Początkowo cały czas zbierałem tylko bilety, jednak możliwość wysyłania e-maili, znajdowania adresów sprawiły, że moją kolekcję zalała masa niepotrzebnych odznak, proporczyków, naklejek… Po pewnym czasie wszystko mi się znudziło i na dłuższą chwilę zniknąłem z pamiątkarskiej mapy Polski.
Wróciłem latem 2006, ukierunkowany już tylko na autografy. I wkręciłem się w to na dobre. Na szczęście nie poszedłem na łatwiznę i po kilku miesiącach mogłem się pochwalić tak unikatowymi podpisami jak Jose Francisco Porras, Gino Pariani albo Rale Rasic. Codziennie po powrocie ze szkoły z niecierpliwością sprawdzałem, czy czeka na mnie coś nowego, na poczcie gościłem kilka razy w tygodniu. Można powiedzieć, że zakochałem się w autografach. Początkowo zbierałem tylko podpisy graczy „z sukcesami”, jednak po pewnym czasie zaczęło być mi mało. Zdjęć było coraz więcej, piłkarze jednak coraz gorsi – do tego stopnia, że w kolekcji miałem nawet sygnatury murzynów ze Stali Głowno. Przez 4 lata uzbierałem około 3000 autografów, z czego wartościowych była może jedna trzecia. Być może również przez to fascynacja kolekcjonerstwem zaczęła się zmniejszać. Coraz rzadziej pojawiałem się na poczcie, coraz rzadziej cokolwiek dostawałem. Aż w końcu pewnego dnia postanowiłem: koniec. I sukcesywnie zacząłem wyprzedawać kolekcję.
Przez cały ten czas byłem pewny, że to definitywny koniec ze zbieraniem. Ale niedawno coś mnie tknęło, zacząłem przeglądać to, co jeszcze pozostało z dawnej kolekcji, znalazłem trochę adresów. I stało się – dzisiaj wysłałem pierwszy list od dwóch lat. Czy żałuję sprzedanych podpisów? Zdecydowanie nie, bo zarobiłem na nich bardzo dużo pieniędzy. Czy wrócę do czynnego kolekcjonerstwa? Nie wiem. Możecie trzymać kciuki…
WPIS AUTORSTWA UŻYTKOWNIKA H7
. Zaczęło robić się coraz ciekawiej. Kilka grajków podjeżdżało samochodami pod hotel przed którym śmiało mogliśmy zbierać autografy. I takim sposobem wpadły podpisy takich piłkarzy jak: Damien Perquis, Łukasz Piszczek, Łukasz Fabiański, Robert Lewandowski czy Marcin Wasilewski. Następnie wpadają kolejne podpisy. W sumie pod Platinium Palace zebrałem autografy 15 osób. Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie władanie językiem obcym przez Grzegorza, który nawet do Polaków mówił „please”, „thank you” – to się nazywa zawodowstwo.
) oraz Giorgio Chielliniego, a Pan Dario ze Stolicy rzuca się na Cesare Prandelliego niczym nieprzyjemne siły meksykańskie wspomniane wcześniej przez Gollaza. Zanim się odwróciłem wszyscy piłkarze siedzą już w autokarze, udaje mi się jednak zawołać siedzącego na brzegu Gabriele Pina, którego zbierają także inni. Jak szybko przylecieli, tak szybko odjechali. Trochę spóźnieni udajemy się pod hotel Radisson Blu, gdzie liczyliśmy na zdobycie kolejnych podpisów. Guzik! – wszyscy piłkarze już dawno w pokojach, jedynie został coach, który wracał po konferencji. Zrobiliśmy więc sobie dodatkowo kilka zdjęć. Czekamy dalej, jednak nic się nie pojawiało. Zniechęceni całą tą sytuacją udajemy się każdy w swoje strony z myślą o następnym dniu. Podróż do miejsca nocowania mija wyjątkowo szybko, kilka przesiadek i już jestem w domu przy ulicy Piwowarskiej, gdzie smacznie położyłem się spać.
No ale nic, pewnie kolekcjonerzy z Warszawy już go mieli, na niejednym zdjęciu. Wypad całkiem pozytywny, szkoda, że niektórzy użytkownicy nie dotarli, jak mieli. Ale może następnym razem wyjdzie lepiej: większą ekipą i bardziej przyjaznych grajków do zbierania 
. Na końcu wyszedł Prittas któremu trzymałem kawę a on podpisywał fotki i zdjęcia. W międzyczasie jeden z kibiców Arisu ze sporą nadwagą poprosił mnie o pokazanie autografów, przy okazji również wymieniliśmy kilka zdań. Wspomniany Pan z córką czekał przed windą na podpisy, więc i ja również trochę postałem w jego towarzystwie dalej dyskutując. Gdy piłkarze wyszli na parter on pozbierał podpisy i zrobił mi wspomniane zdjęcie z Naftim które niestety jest trochę rozmazane. Na końcu wręczył pewnemu młodemu kibicowi zdjęcie jego córki w barwach żółto-czerwonych. Chciałem jeszcze pojechać na konferencję prasową Jagi po dziewięć podpisów, m.in. Kijanskasa, Sidqy, Maycona ale wspomniany Pan, zapalony kibic białostoczan zdecydowanie odradził mi ten pomysł z tego względu że nie miałbym do nich dojścia. Więc ja już miałem to co chciałem, na wszystkich zdjęciach i kartkach były autografy graczy Arisu- w sumie ponad siedemdziesiąt. Więc pożegnałem się uściśnięciem dłoni z białostockim kolekcjonerem i udałem się do wyjścia. W pośpiechu zapomniałem podziękować ochroniarzowi, gdyby nie on to zapewne musiałbym spędzić kolejny dzień w mieście oddalonym o pięćdziesiąt kilometrów od granicy z Białorusią. Załapałem się na ostatnie cztery miejsca autobusu, który jechał do Kołobrzegu przez Łomżę i dosiadłem się co pewnej ładnej dziewczyny z którą rozmawiałem przez całą drogę która szybko minęła. Po dotarciu na miejsce usatysfakcjonowany ledwo doszedłem do domu, nogi bolały jak cholera, ale było warto.