Blog KOLEKCJA24.pl

Śląsk Wrocław

Witajcie!

Postanowiłem napisać drugą część z serii Pogadanki z piłkarzami, którą zapoczątkował w dniu wczorajszym Agresor. Moje doświadczenie, podobnie jak Macieja, nie powala na kolana i choć cztery razy zbierałem osobiście to uważam, iż w tych sprawach jestem laikiem. Z  racji jednak tego, że znalazłem odrobinę czasu i chęci do napisania jakiegoś krótkiego artykułu postanowiłem przedstawić Wam, czytelnikom, moje spotkania ze sportowcami.

Pierwsze moje spotkanie z zawodnikami miało miejsce w mojej szkole w Ząbkowicach Śląskich, 12 listopada 2008 roku. Wówczas to do szkoły przyjechali piłkarze wrocławskiego Śląska. Do spotkania nie przygotowywałem się jakoś specjalnie – poszedłem tylko do fotografa i wywołałem 20 fotek piłkarzy, którzy według tego co mówił plakat mieli zawitać do miejscowości położonej o 10 km od mojego rodzinnego Barda. Na dwa dni przed ich wizytą na popularnym komunikatorze Gadu-Gadu porozmawiałem z kolegą, który prowadzi oficjalną stronę wrocławskiej ekipy. Wówczas przeszedłem lekkie załamanie, gdyż poinformował mnie, że do Ząbkowic, podobnie jak do innych miejscowości, zawitają zaledwie trzej gracze. Cóż, 17 fotek wywołanych na darmo – taka myśl przeszła przez moją głowę. Jak się później okazało kolega miał rację – przyjechało zaledwie pięciu ludzi – w tym dwóch, którzy z występami na boiskach pierwszej ligi mieli tyle wspólnego co ja z Dodą. Byli to po prostu zwykli ludzie zajmujący się marketingiem. Chwilę po nich w hali znajdującej się przy szkole pojawili się „ludzie w dresach”. Byli to oczywiście piłkarze, którzy zamiast spędzić popołudnie z rodziną bądź też z kolegami, musieli przyjechać do Ząbkowic Śląskich.

Tomasz Stelmach

Samo spotkanie przebiegało w dość przyjaznej atmosferze. Ludzie od marketingu nie gadali długo, jeden z nich przytoczył ciekawą historyjkę o tym, jak nauczyciel WF-u ode mnie ze szkoły dostał w Śląsku Wrocław za czasów gry, a raczej siedzenia na ławce bądź leczenia kontuzji, pseudonim Budyń. Wywołało to śmiech ponad 300 osób zebranych na hali, a sam zainteresowany, który ulokował się na trybunach omal nie spalił się ze wstydu. No cóż, nie tylko my, uczniowie, zauważyliśmy biały „wywar” jaki znajduje się wokół warg tego człowieka podczas gdy przemawia. Po tej historii, kilku śmielszych uczniów zadało pytania piłkarzom. Wojtek Kaczmarek i Tadeusz Socha odpowiadając, co chwilę się zacinali, zaś Remigiusz Sobociński, najstarszy z tej trójki, mówił tak, że trzeba było się bardzo mocno wsłuchać, aby cokolwiek zrozumieć. Szczerze mówiąc pytania i odpowiedzi były tak oczywiste, że ja, nie grając jakoś zawodowo w piłkę, wiedziałem jak będzie wyglądała odpowiedź…

Remigiusz Sobociński

Dobra, to tam jakoś minęło, przesiedziałem te 45 minut nudząc się wsłuchując się tylko w historię „O Budyniu”. Później przyszła chwila, której najbardziej oczekiwałem. Piłkarze zaczęli podpisywać plakaty, na których znajdowała się cała kadra WKS-u. Ja zaś wykorzystując okazje szybko zebrałem autografy w/w graczy na swoich zdjęciach, a później pozbierałem także podpisy na AK Śląska Wrocław, jakie przywieźli ze sobą podopieczni Ryszarda Tarasiewicza. Przy okazji uciąłem sobie z każdym piłkarzem krótką pogawędkę – Sochy i Kaczmarka pytałem o to, czy jak wyślę SASE na klub z dopiskiem oczywiście do jakiego zawodnik jest list to czy sekretarka pokwapi się o przekazanie. Kaczmarek przyznał, że powinna, chociaż nie wie, jak ona postąpi, zaś Tadek ograniczył się do krótkiego nie wiem, biorąc niepodpisaną kartę do złożenia na niej autografu. Remek Sobociński podpisując fotkę w barwach Jagi przyznał, że to były stare dobre czasy i zapytał mnie jak mam na imię. Odpowiedziałem mu, a on podpisując fotkę napisał dedykację. Po zebraniu podpisów na pojedynczych zdjęciach zabrałem także plakat, lecz dziwnym trafem dopiero w domu zauważyłem, że nie ma na nim podpisu Remigiusza Sobocińskiego. Mimo jednak tego mój debiut mogę zaliczyć do bardzo udanych – autografy zebrałem, zdjęcia z zawodnikami w międzyczasie porobiłem no i zamieniłem dwa słowa z każdym z graczy. Super.

Jacek Berensztajn

Następnie, podczas ferii zanotowałem dwa krótkie spotkania. Najpierw wziąłem autograf od w/w Budynia, czyt. Tomasza Stelmacha, który wówczas był moim trenerem. Przy okazji zebrałem go także użytkownikowi Mat92, a także Kamilowi Pycio. Zapytał mnie tylko skąd mam takie fotki, powiedziałem, że z takiej fajnej rzeczy jak Internet. Odpowiedział, żebym mu takie załatwił to mi zapłaci. I tak nic z tego nie wyszło, bo jakoś tak nie miałem czasu, a teraz jestem z nim w dużym konflikcie (wtajemniczeni wiedzą ). Dzień później udało mi się zebrać osobiście podpis chyba najbardziej znanego zawodnika (piłka nożna) jakiego do tej pory spotkałem. Wiem, wiem, tragedia, jestem słaby i w ogóle – ale na wstępie wspomniałem, iż w tych sprawach jestem laikiem. Tak więc, wracając do tematu był to podpis Jacka Berensztajna. Przebywał on z młodzieżową drużyną GKS-u Bełchatów na obozie w Ząbkowicach Śląskich. Jako, że przyjechałem na trening kilka minut po 10:00 koledzy z drużyny znajdowali się już na hali. Ja szybko się przebrałem i jak już miałem wychodzić z szatni zobaczyłem w/w byłego zawodnika, a obecnie trenera, więc wziąłem markera i zdjęcie, podbiegłem i poprosiłem o podpis. Długowłosy blondyn powiedział, że nie ma sprawy, zapytał jak mam na imię, skąd mam takie zdjęcie i po kilku sekundach złożył swój podpis z dedykacją na fotce w barwach KSZO Ostrowiec Świętokrzyski (dzięki za zdjęcie Tick’u, TCJ? bądź Hannibalu). Zaniosłem autograf szybko do szatni i po chwili zadowolony rozpocząłem trening.

Ostatnia jak do tej pory okazja, do spotkania się ze znaną osobistością jeśli chodzi o polski sport miała miejsce kilka miesięcy temu, kiedy do mojej szkoły przybył Paweł Nastula. Trzykrotny medalista MŚ był główną atrakcją pokazu Judo, jaki przygotowała grupa, trenująca w Ząbkowicach. Po całym pokazie, w ogóle nieprzygotowany, z zeszytem i długopisem, podszedłem do polskiego judoki i poprosiłem o dwa podpisy, które bez większych przeszkód złożył. Podziękowałem i ruszyłem na trening, na który i tak już byłem spóźniony

W ciągu więc 1,5 roku kolekcjonowania zaledwie cztery razy zbierałem osobiście. Nie były to podpisy jakiś wielce znanych osób, ale liczy się to, że miałem przyjemność spotkać się z Jackiem Berensztajnem, piłkarzami wrocławskiego Śląska czy Pawłem Nastulą. Jedyne czego żałuję, to że nie podszedłem do Janusza Chomontka z prośbą o autograf, jednak w mojej szkole pojawił się on wtedy, kiedy jeszcze nie kolekcjonowałem, albo może inaczej, miałem długą przerwę.

U mnie więc wszystko wygląda właśnie tak. Mam nadzieję, że nie zanudziliście się na śmierć patrząc się na literki które wyklinałem i z góry przepraszam, że tak długo czytaliście te moje wypociny. Za jakiekolwiek błędy przepraszam i nie zjedzcie mnie!

Dzięki.

WPIS AUTORSTWA HERDKA ;]