Blog KOLEKCJA24.pl

Od autora:

To co za chwilę przeczytacie jest przygodą trzech bohaterów, których łączy jedno – wspólna pasja. Właśnie ta wspólna pasja, którą, jak nietrudno się domyśleć, jest bieganie za piłkarzami i proszenie ich o autograf, sprawiła, że postanowili połączyć swoje siły i wspólnie nie zmarnować takiej okazji, jaką niewątpliwie była wizyta Reprezentacji Polski i Australii w Krakowie.

Plan działania.

Okazji, bo jak inaczej nazwać możliwość zebrania w biały dzień autografów uczestników Mistrzostw Świata i Europy, zwycięzców Pucharu UEFA, ludzi, o których nieraz słyszał niemal cały piłkarski świat. Możliwość ta była niecodzienna, więc już kilkanaście dni przed tym wydarzeniem zebrali bardzo cenne informację i ustalili konkretny, wydawałoby się niezniszczalny, plan działania. Nie chcę wyprzedzać faktów, dodam tylko, że cała sytuacja toczyła się w dniach 4-7.09.2010 r. Miejsce akcji – Kraków.

Rozdział I. Polowanie na kangury.

Sobota, 4. września. W pochmurne popołudnie na Placu Inwalidów spotykają się Gelu, Jarząb i Tick. W oczekiwaniu na autobus sprawdzają po raz n-ty plan działania. Małe korekty, ostatnie ustalenia i dyskusje, które przerywa widok autobusu 208 wyjeżdżającego zza zakrętu. Ostatnia prosta, pewność siebie na twarzach kolekcjonerów. Wsiadają do pojazdu. Na skasowanych biletach ukazuje się godzina – 14:29. Pół godziny bezpiecznej i spokojnej podróży mija bardzo szybko. Spokój kończącej się już podróży niszczy Jarząb głośnym okrzykiem:
-Adamek!
Głowy Gela i Tick’a, niczym nakręcone, odwracają się w tę samą stronę i spostrzegają dobrze zbudowanego młodego mężczyznę. Maciej miał rację, Tomasz Adamek. Po kilku sekundach wysiadają na przystanku będącym celem podróży – Port Lotniczy – i, nie patrząc na to co dzieje się wokół nich, rozpoczynają gonitwę za najlepszym polskim bokserem ostatnich lat.
-Tick, masz te swoje niebieskie karteczki? – pyta w biegu Gelu.
-Jasne!
Nie zwracając uwagi na trawniki, stojące i nadjeżdżające samochody, dostrzegają w końcu „Górala”. Ten pozuje już do zdjęć dziennikarzom mało sławnego czasopisma i mówi kolekcjonerom:
-Chłopaki jak coś chcecie to szybko, bo zaraz muszę być na odprawie.

Gelu i Tomasz Adamek.

Posłuchali. Szybka akcja, 3 autografy, 3 zdjęcia i… marker, który przez pomyłkę dostaje Michał od boksera.
Po tej niespodziewanej, ale jakże pozytywnej akcji łowcy autografów udają się na wieżę widokową lotniska, gdzie wyczekują przylotu samolotu z piłkarzami australijskimi, który planowo ma się zjawić o godzinie 16:00. Zniecierpliwieni wdają się w dialog z miłym, starszym panem. Nie zna ich zamiarów, także nie wdaje się w piłkarskie dyskusje, tylko opowiada o ciekawostkach lotniczych. Dochodzi 15:45, Tick dostrzega samolot, który szykuje się do lądowania.
-Są! – krzyczy.
Towarzystwo żegna się ze staruszkiem i schodzi na dół, w miejsce, gdzie będą wchodzić popularne Kangury. Czekają, czekają i… czekają. 16:00 – cisza, 16:15 – cisza, 16:30 – cisza. Niecierpliwią się niemiłosiernie. W tym czasie podchodzi do nich policjant, przypuśćmy, dla dobra dalszej lektury, że ma na imię Antoni.
-Co wam podpisać? – pyta.
-Pan z Australii? – z szyderczym uśmiechem na ustach odpowiada Gelu.
-Jak chcecie, mogę być ku**a nawet z Oceanii!
Podchodzi do swoich znajomych z prewencji i dyskutują na temat Australijczyków. Cały czas powtarzają pytanie:
-Tam są jakieś gwiazdy?
Widząc, że w ich pobliżu stoją chłopcy uzbrojeni w zdjęcia piłkarzy, podchodzą do nich i pytają:
-Chłopaki, tam są jakieś gwiazdy?
-Na przykład Schwarzer, Cahill, Neill, McDonald. – odpowiadają zgodnie nasi bohaterowie.
Policjanci informują ich, że piłkarze zgubili jeden z bagaży, dlatego tak długo to trwa. W końcu otwierają się drzwi, którymi mają wejść Australijczycy, jednak nikt nie wychodzi. I tak drugi raz, trzeci, czwarty… W końcu wychodzi trener, pan Osieck. Gelu i Tick proszą go o autograf. Ten z uśmiechem na twarzy spełnia ich prośbę. Drzwi otwierają się po raz kolejny. I znowu. Kolejny raz… Nareszcie! Cała grupa zawodników ubranych w żółto-białe dresy podąża w stronę autobusu. Tick zauważa Federiciego, szuka jego zdjęcia, jednak szybko zmienia plan gdy na jego horyzoncie pojawia się jeden z trzech „celów number one” – Mark Schwarzer. Zawodnik Fulham z przyjemnością podpisuje mu dwa zdjęcia. Kolekcjonerzy dwoją się i troją by zdobyć jak najwięcej autografów. Niestety, piłkarze szybko pakują się w autobus i w korowodzie policji udają się do hotelu Radisson Blu.
Łowcom autografów nie pozostaje nic innego jak wsiąść do autobusu 208 i dostać się do centrum. Zgodnie stwierdzają, że akcja wyszła nienajlepiej, średnio 6 autografów na głowę. Humory ma im poprawić wizyta w hotelu. Na miejsce dojeżdżają przed 18:00, w przerwie meczu Polska – Ukraina. Siadają przed telewizorem, a stolik obok siedzi pan Antoni z jakimś człowiekiem, który szeptem mówi do niego:
-Czemu ty ich stąd nie wyp***dolisz?
Policjant odpowiada pełnym głosem:
-Człowieku, to nic nie da. Ja ich znam nie od dziś, gonię ich jedną drogą, oni uciekają mi drugą. Jeszcze chodzi z nimi taki starszy koleś z brodą. No właśnie, gdzie macie tego z brodą?
Na twarzach krakowskich łowców pojawia się uśmiech. Nagle Darek dostrzega Lucasa Neilla, który (dosłownie) wydobywa się z podziemia i podąża w kierunku windy. Administrator, moderator i redaktor szybko dobiegają do zawodnika, ten podpisuje im po jednym zdjęciu, a na prośbę o podpis na drugim zdjęciu odpowiada:
-Only one my friends.
Forumowicze stają przy wyjściu, bowiem dobrze wiedzą, że piłkarze za niedługo udadzą się na trening na stadion Hutnika. Podchodzi do nich ochroniarz i powiadamia, że muszą opuścić hotel, bo kierowniczka nie zgadza się na zbieranie autografów na terenie hotelu.

Tick i Nathan Burns.

Dyskusja na ten temat trwa ok. minuty, po czym kolekcjonerzy opuszczają apartament i stają przed nim oczekując na Kangury. Nie muszą długo czekać, po chwili pojawia się Nathan Burns. Z racji tego, że wszyscy mieli już jego podpis, proszą go tylko o zdjęcie, na co bez problemu się zgadza. Potem nie jest już tak kolorowo – pozostali zawodnicy podążają jedną, zwartą grupą, co, w dodatku uwzględniając fakt, że autobus stoi około dwóch metrów od wyjścia, strasznie utrudnia zdobycie jak największej ilości podpisów. Pasjonaci nie załamują się i zdobywają autograf m. in. Tima Cahilla. Autobus pod eskortą odjeżdża, a jego odjazd znaczy jedno – na dziś koniec z łowami.

Rozdział II. Niedziela będzie dla nas.

Niedziela, 5. września. Miejscem spotkanie jest Teatr Bagatela, przy której Tick stawia się o 9:26, cztery minuty przed czasem. Po około 10 minutach dociera Gelu, po kolejnych pięciu Jarząb. Pewnym krokiem przemierzają drogę do Radissona z nadzieją, że dziś uda się skompletować cały skład Socceroos. Na miejscu spotykają 5 innych kolekcjonerów. Rozpoznają tylko jednego, dobrze znanego z krakowskiej giełdy, pana Bogdana.
-I jak panie Bogdanie, zbiera pan Australię? – pyta Michał.
-Nie, nie. – odpowiada doświadczony kolekcjoner.
-W ogóle?
-Spokojnie, ja sobie dam radę. Zaatakuję ich w szatni w dniu meczu.
W planach piłkarzy Australii jest trening w Nowej Hucie o godzinie 10.30. Jak się później okazuje, zmieniają swe zamiary, udając się na siłownię, znajdującą się w podziemiach hotelu. Ta informacja oznaczała jedno – na autografy nie ma szans. Kolekcjonerzy ze smutkiem na twarzy opuszczają pięciogwiazdkowy apartament i rozchodzą się w swoje strony.
Gelu, Jarząb i Tick udają się do Novotelu, hotelu, do którego o 10:00 wyjechali z Łodzi piłkarze Reprezentacji Polski. Łowcy autografów czekają na Biało-Czerwonych niemal 3 godziny. Nie są sami, w międzyczasie pojawiają się inni, w tym pan Bogdan i Kamil, który był dla forumowiczów anonimowy jeszcze w Radissonie, a jak się okazuje, jest jednym z użytkowników k24.pl. Dojeżdża też ekipa TVP z Jackiem Kurowskim na czele. Naszych bohaterów nikt jednak nie zainteresował tak bardzo jak jeden pan z Orange Sport, który na pytanie jednej z pracownic hotelu:
-Do której będziecie kręcić?
Odpowiada:
-Jeśli będziemy mogli kręcić panią to do 24:30 (słownie: do dwudziestej czwartej trzydzieści).
-Uuuuuuu, to do pół do dwudziestej piątej! – żart uczepił się Darka.
W końcu pojawia się autobus. Srebrny mercedes, dokładnie taki, jakim podróżują Reprezentanci Polski. Jest jednak niemalże pusty, obserwatorzy dostrzegają tylko kierowcę z jednym pasażerem. W tej sytuacji kolejne pół godziny trzeba poświęcić na czekanie. I stało się, pod hotel podjeżdża brat bliźniak srebrnego mercedesa, na pokładzie znajdują się polscy zawodnicy. I w tym momencie do naszych bohaterów podchodzi pani z PZPN-u i mówi:
-Proszę was, nie róbmy zamieszania. Piłkarze są zmęczeni podróżą, w dodatku muszą się zakwaterować. Autografy pozbieracie sobie za godzinę, teraz dajcie spokój.

Jarząb i Artur Boruc.

Forumowicze z grymasem na twarzy zapewniają, że odpuszczą, ale w głębi duszy doskonale wiedzą, że żartują. Do hotelu wchodzą zawodnicy, od razu wokół nich pojawiają się łowcy i tak do ich kolekcji wpadają podpisy Boenischa, Smolarka, Lewandowskiego i innych piłkarzy. Zdenerwowana pani podchodzi do Tick’a i pyta:
-Prosiłam was o coś?
Po czym jak gdyby nigdy nic nadal trwa festiwal zbierania. Czas na kolejny obowiązek – błyskają flesze, bo jak tu nie zrobić sobie zdjęcia z Borucem? Piłkarze rozchodzą się do swoich pokojów, jednak było pewne, że trener Smuda zwoła ich na odprawę. Z tego właśnie powodu pan Bogdan, Kamil, Michał, Maciej i Darek, ukryci między kolumnami na korytarzu, czekają na każdy zjazd windy, prosząc o autografy i zdjęcia kolejnych zjeżdżających zawodników. Trwa to około 20 minut, po czym nasze orły udają się na zasłużony, zdaniem trenera Smudy, odpoczynek po bardzo męczącej podróży. Wywołuje to złość w ekipie TVP i innych telewizji, bo od razu po przyjeździe planowany był czas dla mediów. Forumowicze, po czterech godzinach spędzonych w Novotelu, udają się na przystanek i wyruszają w kierunku centrum, rozchodząc się w swoje strony. Jarząb przekazuje jeszcze zdjęcia Gelowi, mówiąc, że już jest usatysfakcjonowany ze zbiorów i że się już nie pojawi na łowach, a Michała prosi o zdobycie kilku autografów, na których jednak mało mu zależy.
Jedząc obiad, Tick pisze do Gela, że zamierza być pod Radissonem przed 18:00, by zdobyć kilka autografów piłkarzy Australii, wracających z treningu. Michał odpowiada, że raczej się nie pojawi, jednak po kilku minutach daje znać, że będzie o 18:30.Darek dociera na miejsce zgodnie z planem. Czekając wchodzi w dyskusję z trzema innymi kolekcjonerami, którzy przybyli z Warszawy i cały dzień czatują na zawodników australijskich. Wspólnie narzekają, że piłkarze strasznie gwiazdorzą i zbieranie nie idzie łatwo. Tick powiadamia ich, że Socceroos trenują dziś na Hutniku do 18.30.
-Eeee, to nie mamy na co czekać… – mówi jeden z warszawskich towarzyszy – Mamy pociąg o 18:45…
Tak więc pożegnali się z kolekcjonerem z południa Polski i ruszyli na dworzec. Nie minęło 15 minut, a pod hotelem pojawia się autobus z gośćmi wtorkowego meczu. Darek wydobywa telefon z kieszeni i dzwoni do Michała, by ten pospieszył się, bo przyjechali. Gelu odpowiada, że wie o tym, bo spotkał ich po drodze i już zawrócił. Tak więc Tick w samotności oczekuje na to, aż Kangury wysiądą z autobusu. Jak zwykle szybka akcja z ich strony, 20 sekund i wszyscy są w hotelu, kolekcjonerowi udaje się zdobyć autografy Jedinaka, Federiciego i Emertona.

Rozdział III. Róbcie co chcecie!

Poniedziałek, 6. września. W tym dniu kolekcjonerzy nie spotykają się rano, ani w okolicach południa, ponieważ Gelu jest w szkole, Jarząb, który zresztą nie ma już ochoty na zbieranie autografów, również.
Godzina 16:00. Tick przybywa do hotelu Radisson Blu i zauważa pana Witolda, kolejnego doświadczonego kolekcjonera znanego z krakowskiej giełdy, który przyjechał z Lublińca w towarzystwie 3 innych kolekcjonerów: pana Rafała, Przemka Pajki i Krzysztofa. Widzi także, że zmienił się ochroniarz – już nie ma tego miłego, który był tu obecny w ostatnie dwa dni, tylko starszy, niezbyt przyjemny. Nagle zauważa Luke’a Wilkshire’a zmierzającego do windy. Podchodzi do niego ze zdjęciem. 1-0. Po tym zdarzeniu podchodzi do Darka ów ochroniarz i z dumą na twarzy powiadamia go, że dzisiaj nic już nie zdobędzie, bo Australijczycy nie zgodzili się na rozdawanie autografów na terenie hotelu. Przy tym prosi wszystkich kolekcjonerów o opuszczenie hotelu. W tym momencie wchodzi Gelu. Łowcy autografów nie chcą się z tym zgodzić, zwłaszcza towarzysze z Lublińca, którzy informują, że są klientami Radissona, bo kupili kawę (10 zł) i wodę (11 zł). Ochroniarz wiedząc, że nie ma w takim razie nic do powiedzenia, wzywa do siebie policjanta, którym jak się okazuje, jest dobrze znany Michałowi i Darkowi pan Antoni, który przeprowadza mały monolog:
-Umówmy się tak. Znam was nie od dziś, wiem, że zależy wam na autografach. Proszę was o jedno, opuśćcie hotel, przy wyjściu będziecie mogli zebrać podpisy, na zewnątrz pozwolę wam dosłownie na wszystko, róbcie tam co tylko chcecie!
Jego mowa okazuje się na tyle skuteczna, że kolekcjonerzy wychodzą z hotelu i obserwują jak potoczy się akcja. Ponownie podchodzi do nich policjant mówiąc:
-A jeszcze zrobimy tak, że przestawimy autobus, będziecie mieli więcej czasu i miejsca na dorwanie piłkarzy.
I rzeczywiście, droga z hotelu do autobusu wydłuża się o jakieś 3-4 metry. Mija kilka minut, a na dole pojawiają się wszyscy zawodnicy Reprezentacji Australii. Pasjonaci widzą ich tylko przez szybę, bowiem „gwiazdy” wolą czekać na wyjście w pomieszczeniu.
-Cholera jasna, przecież wystarczyłyby 3 minuty i każdy z nas miałby komplet autografów! – słychać oburzenie kolekcjonerów.
Niestety, wejść do środka nie mogą. W końcu piłkarze udają się do autobusu, każdy z zainteresowanych zbiera kilka podpisów. Autobus odjeżdża, Gelu z Tickiem żegnają się z towarzystwem i szybkim krokiem podążają na autobus, który zawiezie ich w okolice stadionu Wisły Kraków.
Dojeżdżają na miejsce. Za kilka chwil na bocznym boisku, doskonale znanym tegorocznym zlotowiczom, ma się rozpocząć trening Reprezentacji Polski.
-Będą wchodzić tędy, czy drugim wejściem? – Darek pyta ochroniarza.
-Tamtędy, parkują przy pawilonie.
Po tych słowach kolekcjonerzy udają się w okolice pawilonu, gdzie spotykają trenera Smudę zmierzającego na trening.
-Zaraz wyjdą piłkarze. – zapewnia popularny Franz.
Na boisko udają się grupki dziennikarzy. Jeden z nich krzyczy w kierunku łowców:
-Oni już trenują!
Gelu i Tick podążają na boisko treningowe. Tam zauważają trenujących Polaków. I plany spaliły na panewce – forumowicze nie zdobędą żadnych autografów przed treningiem, jak sobie wcześniej zaplanowali. Zaczynają się zastanawiać czy zostać, czy jechać pod Radisson Blu i tam czekać na powrót Kangurów z treningu, który odbywa się na głównej płycie stadionu TSW.
-Ja tu zostaję – mówi Darek.
-To ja jadę pod hotel. – odpowiada Michał. – Mogę ci zostawić fotę Piszczka do podpisu?
-Nie ma problemu.
Pjona na drogę, obustronne „powodzenia!” i Gelu biegiem podąża do centrum. Tick uważnie obserwuje trening, który trwa mniej więcej 50 minut. Podchodzi do wyjścia, gdzie zgromadziła się spora grupa ludzi chcących zdobyć autografy i zrobić sobie zdjęcia z zawodnikami. Ochrona jest jednak bardzo nadpobudliwa i odpycha fanów, robiąc tym samym „korytarz”, którym Biało-Czerwoni przedostają się do autokaru. Na szczęście piłkarze reagują na każde zawołanie i chętnie podpisują zdjęcia, koszulki i wszystko inne, co mają ze sobą kibice i z przyjemnością pozują do zdjęć. Ostatni do autobusu wsiada najbardziej rozchwytywany Artur Boruc i kadrowicze wyjeżdżają do hotelu. Darek zdobywa podpisy Piszczka, Grosickiego, Iwańskiego i Sadloka, z czego jest zadowolony.
W międzyczasie Gelu dociera z powrotem pod hotel Radisson ok. 18:00. Tam czekają już od dłuższego czasu pan Witold, pan Rafał, Krzysiek, i Przemek Pajka. Na szczęście Australijczycy jeszcze nie przyjechali (teoretycznie powinni już być na miejscu). W oczekiwaniu na Kangurów Gelu zbiera autograf od Grzegorza Laty, który kręci się co jakiś czas po hotelu. Prezes PZPN do autografu dopisuje swoje imię, co jakby na to nie patrzeć, jest małym unikatem. Ok. 18:25 przyjeżdża autokar z Socceroos. Pełna mobilizacja, skupienie, szybka powtórka numerów zawodników w myśli. Pierwszy z autokaru wychodzi Jason Culina, który niestety odmawia podpisu  („No, no my friend”). Pozostawmy to bez komentarza. Dobrze, że mniejszym „gwiazdorem” okazuje się Luke Wilkshire, który po zareagowaniu na okrzyk „Luke!!” składa niezbyt skomplikowany autograf tuż przy drzwiach obrotowych hotelu. Po tym małym sukcesie Gelowi udaje się jeszcze dorwać Matthew’a Spiranović’a. Oczywiście nie obyło się bez lekkiej gafy – Scotty McDonald zatrzymuje się, żeby podpisać zdjęcia Krzyśka – Gelu pospiesznie próbuje znaleźć jego zdjęcie. Po parokrotnym przeszukaniu fotek, okazuje się, że zdjęcie Scotta spokojnie spoczywa w kopercie z Media Markt wraz z innymi zebranymi autografami, która – jakże by inaczej – znajduje się w plecaku. Jak pech to pech – szansa na łatwą sygnaturę najlepszego strzelca Scottish Premier League z 2008r przeszła do historii. Gelu po paru godzinach w centrum Krakowa wraca do domu z czterema podpisami Australijczyków. Lekkie rozczarowanie pomieszane ze skromnym uśmiechem na twarzy. W końcu kolejne unikalne autografy znowu wpadły do kolekcji.

Rozdział IV. Wisełka na torcie.

Wtorek, 7. września. Autografy niemal skompletowane. Tickowi do pełni szczęścia brakuje podpisu McDonalda, Gelowi Emertona i Culiny. Można już więc powiedzieć, że godziny poświęcone na łowy nie poszły na marne.
Darek wstaje przed 10:00. Pół godziny później dzwoni do Wisły Kraków i pyta sympatycznej pani czy piłkarze Białej Gwiazdy dziś trenują, a jeśli tak to o której.
-Tak, trenują o 10:30. – odpowiada niewiasta.
Kolekcjoner wie, że nie da nic jak teraz wyjdzie, bowiem i tak nie zdąży „złapać” piłkarzy przed zajęciami. Wychodzi więc po 30 minutach, po drodze mija kilkunastometrową kolejkę po bilety na mecz Polska – Australia i dociera na miejsce. Piłkarze kończą trening. Boukhari, Maaskant, Cleber i Chavez – pożądane autografy zdobyte. W drodze powrotnej Tick spotyka Michała, który razem z kolegami wraca „po jednym” z baru „U Wiślaków”.
17:00, Tick dociera pod hotel Radisson, Gelu jest w drodze. Nagle podjeżdża radiowóz z którego wysiada pan Antoni, który z uśmiechem na twarzy wita się z kolekcjonerem i mówi mu:
-Dziś będzie ciężko…
Po chwili krzyczy w kierunku Darka:
-Młody, chodź tutaj! Masz bilet na mecz?-Mam.

Po chwili oczekiwania, widząc, że policjant ze smutkiem kręci głową Tick pyta:

-A co się stało?
-No nic… Jakbyś nie miał to bym ci dał…
Po chwili na miejsce zdarzeń dociera Michał, mający lekką zadyszkę, bo odcinek z tramwaju do hotelu pokonał biegiem. Jego wysiłek zostaje w części wynagrodzony tym, że spotyka pana Antoniego Piechniczka, którego prosi o autograf. Kolekcjonerzy dowiadują się, że Australia wyjeżdża o 18:45. Ta wiadomość nie ucieszyła Darka, który jest umówiony na 18:30 na wyjście na mecz. Ale czeka nadal. Z autobusu, który ma zawieźć piłkarzy na mecz wysiada kierowca i mówi do forumowiczów:
-Teraz wam trudno będzie zdobyć autografy. Przyjdźcie jutro z rana, bo oni będą wylatywać normalnymi samolotami w różne części Europy, także będą wychodzić w mniejszych grupkach.
Informacja ta uszczęśliwia Tick’a, który mówi, że w takim razie przyjdzie jutro, a teraz ucieka na mecz. Po pożegnaniu się z Darkiem Gelu oczekuje na piłkarzy stosunkowo niedługo – po jakichś 15 minutach z windy wysiadają pierwsi Socceroos. Niektórzy idą pojedynczo, niektórzy w grupie. Pierwszy do autokaru udaje się Mark Schwarzer, za nim Lucas Neill z słuchawkami na uszach. Następnie wyrusza grupa piłkarzy, na której czele idzie Brett Emerton – cel numer jeden na dzisiejsze zbieranie. Po słowach:
-Brett, can I?
Zdobywca Pucharu UEFA z 2002r. składa swój podpis. Niestety – większość graczy, których Michał miał do zebrania przeszła obok podczas polowania na Emertona. Piłkarze siedzą już w autokarze, lecz Gelu jest przekonany, że to jeszcze nie koniec. Po dwóch minutach wychodzi spóźniony Jade North, który mimo tego, nie odmawia autografu. Drzwi do autokaru zamykają się, policjanci włączają koguty…

Polska-Australia.

Około godziny 19:00 Darek dociera na stadion i jest pozytywnie zaskoczony wyglądem obiektu. Spotyka Jarząba, gdy ten wchodzi na trybunę. Nie zamienili jednak ze sobą słowa, bo Maciek w mgnieniu oka znika w tłumie. Mecz przegrany, ale atmosfera na trybunach świetna.
I tak kończy się czterodniowa przygoda z piłkarzami Reprezentacji Polski i Australii, bowiem Tick, mimo tego, co wcześniej planował, nie dociera w środę do hotelu.

Zakończenie.

Kończy się czterodniowa przygoda związana z polowaniem na autografy. Poświęciliśmy dużo prywatnego czasu, straciliśmy sporą część weekendu, ale było warto. Unikalne podpisy znajdują się już w albumach, a niezapomniane wrażenia na pewno będziemy jeszcze długo wspominać. Czego chcieć więcej?